Başkalarını hayal kırıklığına uğratmamak, üzmemek, gücendirmemek, kızdırmamak için kendi hayatımızda ne çok şeyden vazgeçiyoruz.

Gitmek istemediğimiz bir yere gidiyoruz. Yapmak istemediğimiz işleri üstleniyoruz. Aslında hiç katılmadığımız bir düşünceye sessiz kalıyoruz. Yorgunuz ama yardım etmeyi kabul ediyoruz. Canımız istemese de “evet” diyoruz. İçten içe öfkeliyken gülümsüyoruz. Başkaları memnun olsun diye kendi içimizde olup biteni görmezden geliyoruz.

Tek tek baktığımızda bunların hiçbiri büyük fedakârlıklar gibi görünmüyor belki ama yıllar içinde sessizce, yavaş yavaş birikiyor. Biz başkalarını memnun etmeye uğraşırken kendi hayatımız daralıp küçülüyor. Oysa korkmadan “hayır” diyebilmek ve daha özgür seçimler yapabilmek bizim elimizde.