Kötü ihtimaller, felaket senaryoları, “ya en kötüsü olursa” korkusu… Tüm bunlar zihnimizde ne kadar geniş yer tutuyorsa, hayatı o kadar tetikte ve küçük yaşıyoruz. Korku ve endişe yalnızca birer duygu değil; seçimlerimizi, kararlarımızı ve davranışlarımızı şekillendiren zihinsel mekanizmalar.

Oysa çoğumuzun istediği geniş, ferah, hakkını vererek yaşadığımız bir hayat değil mi? Daha az endişe, daha çok umutla yaşamanın ilk adımı, iyi ihtimale şans tanımak.

Gelecek dediğimiz şey, zihnimizde bir hikaye. Her koşulda belirsiz ve bilinmez. Geleceği kontrol etme gücümüz yok ama onu nasıl karşılayacağımız büyük ölçüde bizim kontrolümüzde. Daha huzurlu bir hayat için kendimize sunabileceğimiz en büyük şans, kötü hikayelere hapsolmak yerine, iyiyi hayal edebilmek.